ظرف30 سال اخیر فلاسفه نوین دنیا خصوصا فلاسفه فرانسوی نظریاتی را مطرح  کردند . ساختارگرایی ، پسا ساختارگرایی ، پست مدرنیسم ، هنر مفهمومی و .... این نظریات یکباره در ایران مد شد ، در حالی که 20 سال قبل از آن ، این نظریات مطرح شده بود .

بارت ، روسو ، سوسور ،  هایدگر و ..... یک مرتبه  تبدیل به اپیدمی شد ، در حالی که در غرب دیگر قدیمی شده بود . هدف از آموختن این تئوری ها این است که به نظریه ی شخصی برسیم نه اینکه همان ها را برای هم بلغور کنیم . گرفتاری ما این است که از این ها به نظریات شخصی نمی رسیم .

اشکال بزرگ دیگر این است که هر نظریه در بستری شکل می گیرد که ممکن است در بستر دیگر عمل نکند . به همین دلیل ما نظریه ها را می خوانیم ولی نمی توانیم از آنها استفاده کنیم چون به دیدگاه شخصی نمی رسیم فقط آنها را حفظ می کنیم . هر اثر هنری زاییده یک بستر است ، آن بستر شرایط سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و...... است . وقتی این بستر وجود ندارد چگونه اثر هنری شکل می گیرد ؟ وقتی بستر را نمی شناسیم کاری که تولید می کنیم کاری غیر بومی است و وقتی کاری غیر بومی است ، کپی یا نسخه برداری است یا ایده اش را از جایی دیگر گرفته ایم .

برای جهانی شدن باید اول بومی شد ، نمی شود یک مرتبه پرید توی دنیا . ما نمونه های زیادی داریم ، ساعدی ، چوبک ، شاملو ، هدایت ، آل احمد و.... ریشه شعر وقصه و داستان همه در اینجا است و از این ریشه جهانی شده اند . وقتی ما این ریشه را نمی شناسیم سینما، آهنگ ، شعر ، داستان ، دانشگاه ، عکس و ..... همه چیزمان بی ریشه است و معلوم نیست  اینها بدون ریشه به چه دردی می خورد ؟؟؟

بعد نوشت :

مسافرت هوایی در ایران همیشه همراه با ..... ( بیخیال ) .... حلال کنید